Bazı sofralara yol gitmez. Akşamüstü koya döndüğünüzde iskeleyi önce çamların arasından seçersiniz: birkaç ampul, bağlı iki tekne, dumanı tüten bir ocak. Motor kesilir, tekne usulca yanaşır, tuz ve çam kokusuna kızarmış balığın kokusu karışır. Ege'nin en iyi masalarından bazıları tam olarak buradadır — ve oraya en doğru şekilde denizden varılır.
Bu, mavi yolculuğun az konuşulan tarafıdır. Issız bir koyda demir atmanın hazzını herkes bilir. Ama asıl incelik, kıyısına bir iskeleyle dokunulan o küçük yerlerdedir; menüsü kısa, hikâyesi uzun olanlarda. Bazılarının karadan yolu vardır, bazılarının yoktur. Ama tekneyle geldiğinizde hepsi başka türlü başlar.
Göbün: Aynı Aile, Aynı Tencere
Göcek'in en korunaklı koylarından Göbün'de, akşam erken iner. Koya dar bir ağızdan girilir; içeri girince deniz birden sakinleşir. Göbün Restaurant yıllardır mavi yolcuların bildiği o eski duraklardan biridir. İstersen koyun açığına demir atıp botla yanaşırsın, istersen küçük iskeleye bağlanırsın. Mezeler ev yapımıdır; ama koyun asıl namı karavidalı makarnasından ve uzun akşam sofralarından gelir. Tepede Likya'nın kaya mezarları durur. İnsan karnını doyurmaya gelir, ama akılda kalan yemek değil, o masanın nereye kurulduğu olur.
Göcek Koylarında İskele Sofraları
Göcek tarafında bu geleneğin birkaç adı vardır. Kapi Creek, dar koyun içinde akşamı yavaşlatan yerlerdendir; rüzgâr düşünce tekneler kıçtankara bağlanır, masalar suya yakın kurulur. Sarsala Restaurant daha bilinen, daha yerleşik bir duraktır; ahşap iskelesi, günlük balığı ve öğlen yüzmesinden akşam yemeğine uzayan ritmiyle çalışır. Hamam Koyu tarafındaki Adaia ise daha yeni ve rafine bir örnektir: Kleopatra Hamamı'nın karşısında, denizden varılan bir koy hayatı gibi durur.
Bir de Tomb Bay vardır. Eski adıyla Nomad, bugün Likya adıyla anılan iskele, kaya mezarlarının gölgesinde durur. Gündüz kıyıya bakarsınız; akşam ışık değişince taşlar başka bir renge döner. Bu masalarda mesele yalnız balık ya da meze değildir. Mesele, tabağa gelmeden önce koyun sizi hazırlamasıdır.
Kayadaki Balık
Bedri Rahmi Koyu bu yüzden ayrı durur. Eski adı Taşyaka olan koya 1974'te ressam ve şair Bedri Rahmi Eyüboğlu bir mavi yolculukta uğramış ve girişteki kayaya bir balık çizmiş. Ertesi yıl öldü; balık kaldı. Renkleri bugün hâlâ canlıysa, zaman zaman gönüllü ressamların onu sessizce tazelemesindendir. Koya girerken o balık sizi karşılar. İskeledeki masaya oturduğunuzda ise tepenizde MÖ 350'den kalma kaya mezarları. Bir koyda akşam yemeği yemek, bazen elli yılı ve iki bin yılı aynı anda görmektir.
Bozburun Tarafında: Daha Az Işık, Daha Uzun Akşam
Bozburun yarımadasında masalar biraz daha sessizdir. Serçe Limanı'na dar bir ağızdan girersiniz; deniz içeride durulur, sanki kapı arkanızdan kapanır. Buradaki Captain Nemo's Farm Restaurant, yolu olmayan bir limanın tek sofrası gibi çalışır: basit, kıyıya yakın, yazın açık, rüzgârdan saklanan teknelerin arasında. Biraz kuzeyde Bozburun Yacht Club vardır; karadan çok denizden hatırlanan, teknelerin gelip akşamı bıraktığı bir başka masa.
İsimleri çoğaltmak mümkün: Göbün, Kapi Creek, Sarsala, Adaia, Nomad / Likya, Captain Nemo's, Bozburun Yacht Club. Ama liste tek başına yetmez. Bu yerleri iyi yapan şey, menüden önce varış biçimidir. Karadan gelen aç oturur; denizden gelen, yolu da yemiştir.
Motor sustuğunda, akşam çoktan başlamıştır.
GÜNLÜK TURLAR →