Gökova’ya giren teknelerin neredeyse hepsi güney kıyıyı tutar. Karşı yakada, çamların altında, bir zamanlar bütün körfeze adını vermiş bir şehrin taşları duruyor — ve o adın kendisi bir efsaneden değil, bir kelimeden geliyor olabilir.
Sabah altı buçukta Ören önünde demirde uyanmak, Gökova’nın öteki yüzünü görmek demek. Deniz cam gibi durur; karşı kıyıda Datça yarımadasının sırtı henüz mavidir, henüz ısınmamıştır. Karışık bir koku gelir karadan: çam reçinesi, biraz incir yaprağı, biraz da sulanmış toprak. Zincir gerildiğinde çıkan ses, gecenin sesinden başkadır — daha kısa, daha tok.
Bu kıyıda tekne azdır. Çoğu rota Gökova’ya girer girmez güneye döner.
Yedi yaşında Bodrum'un Tepecik Kahvesi'nde duyduğu ney sesi, onu bir daha kendine getiremedi. Ege Denizi'nin kucağında büyüyen bu çocuk hem deli hem veli, hem anarşist hem Diyojen oldu.
Hikayeyi Oku
Emeklilik primini bozdurdu, evindeki her şeyi sattı. 10,5 metrelik Kısmet'i kendi elleriyle hazırladı. 1965'te eşi Oda ve kedisi Miço'yla Türk bayrağını ilk kez bir yelkenlinin direğinde dünyaya taşıdı.
Hikayeyi Oku
Sürgün olarak gönderildiği Bodrum'a ilk adımını atınca kuyudan kova kova su çekip etrafa fırlattı — sevinçten. Cevat Şakir o gün Halikarnas Balıkçısı'na dönüştü.
Hikayeyi OkuMisafirler uyurken güvertede biri uyanıktır. Yaptığı şey bakmak değil, dinlemektir — ve dinlediği şeylerin çoğu görülmez.
Gece üçte koy başka bir yerdir. Gündüz duyulmayan şeyler duyulur: karadaki cırcır böceklerinin ritmi, uzakta bir jeneratör, teknenin bordasına çarpan küçük bir su sesi. Sonra bu su sesi değişir. Aralığı kısalır. Vardiyadaki adam başını kaldırır.
Değişen şey hava değil henüz. Yön.
TAM YAZI →Suyun altında, kimsenin çok bakmadığı bir yerde, yeşil bir çayır uzanır — bazı yerlerinde binlerce yıldır. Yerli balıkçılar ona erişte der. Bilim dünyası Posidonia oceanica. Ve tam da Oxygen'in demir attığı sularda, bu çayır şu anda Akdeniz'in en çok baskı gören noktalarından biri.
Bir koya girerken iyi bir kaptan hızını düşürür, pruvaya geçer, suyun rengine bakar. Lacivert derin demektir; açık turkuaz kum demektir; koyu, neredeyse siyaha yakın bir yeşil ise başka bir şey demektir. Kaptan orayı görmezden gelir, birkaç metre öteye kayar, ancak öyle demir atar. Misafir sorar bazen: neden şurası değil de burası? Cevap genellikle kısadır: "Orası erişte."
Yerel dilde bu ada, yaprağının şekli yüzünden takılmış — ince, uzun, gerçekten de bir tabak eriştesine benzer. Ama erişte dedikleri şey, aslında Akdeniz'in en sabırlı canlılarından biri.
TAM YAZI →Deniz dümdüz görünürken bile, fırtına genellikle saatler öncesinden bir şeyler söylemeye başlamıştır. Gökyüzüne, suya, kuşlara bakmayı bilen bir kaptan için, sessizlik bile bir uyarıdır.
Öğleden sonra, deniz cam gibi. Misafirler güneşleniyor, biri gitarla bir şeyler çalıyor. Kaptan ise bir süredir tek başına ufka bakıyor, sonra sessizce dümene geçip rotayı biraz değiştiriyor. Kimse fark etmez ama üç saat sonra, o gün için planlanan koy yerine, çoktan korunaklı bir başka limana demirlemiş olursunuz. Sorarsanız, kaptan omuz silker: "Gökyüzü öyle söyledi."
Fırtınanın ilk habercisi neredeyse hiç rüzgâr değil, gökyüzüdür. İnce, saçak gibi dağılmış yüksek bulutlar — bazı kaptanların "koyun bulutu" dediği o pamuksu desen — genellikle bir gün önceden belirir. Güneşin ya da ayın etrafında soluk bir halka görürseniz, bu da eski bir işarettir; büyükanneler bunu "yağmur yakın" diye okurdu, denizciler de aynı şeyi söyler, sadece daha az şiirle. Ufuk çizgisi normalden keskin ya da tam tersi bulanık görünüyorsa, hava da bir şeyler değiştiriyor demektir.
TAM YAZI →Bodrum’un taşı bir zamanlar buradan çıktı. Şimdi aynı yerde, kesik yüzeylerin arasında piyano çalınıyor — ve akustiği kimse tasarlamadı.
Gümüşlük’te akşam geç iner. Güneş adanın arkasına geçtikten sonra bile hava bir süre daha turuncudur, sonra birden mavileşir. Taş ocağına giden yolda ayakkabının altında ufak taş sesi vardır; içeri girdiğinizde önce serinlik çarpar — gün boyu ısınmış kıyıdan sonra, kesilmiş kayanın gölgesi başka bir sıcaklıkta durur. Sandalyeler kurulmuştur. Piyano, iki bin yıl önce birinin keskiyle bıraktığı düz bir yüzeyin önünde bekler.
Sonra biri çalmaya başlar ve ses duvara çarpıp geri döner.
DEVAMINI OKU →Yazın balık sormak, tezgâhtaki adamı biraz zorlar. Cevabı kaba değildir, sadece dürüsttür: “Bu ay şöyle böyle.” Denizin kendi takvimi var.
DEVAMI →Bodrum'un hemen komşusunda, hiç sulanmadan büyüyen zeytinlikler var — kimi üç bin iki yüz yaşında. Onlardan çıkan yağ, boğazda hafif bir yanma bırakır; o yanma, kötü bir şey değil, tam tersi. Avrupa Birliği bile bunu tescil etti.
DEVAMI →Bugün altında yattığınız gulet, ihtimal ki bir isim silsilesinin devamı. Bodrum'un ilk guleti 1958'de bir balıkçı teknesi olarak doğdu; onu yapan ustanın kalfaları, kendi kalfalarını yetiştirdi. Zanaat hâlâ aynı koylarda, aynı elden ele geçiyor.
DEVAMI →
ATLAS · AI CONCIERGE